Εθνικός στόχος η αύξηση της παραγωγικότητας της βιομηχανίας
Άρθρο κ. Χρήστου Βασιλάκου, Διευθυντή Τομέα Βιομηχανίας, Ενέργειας & Πράσινης Μετάβασης ΣΕΒ στο περιοδικό Manufacturing
Μέσα σε ένα περιβάλλον έντονων αναταράξεων και μεγάλων ανατροπών, η χώρα μας σημειώνει βήματα προόδου και επιστροφής στην κανονικότητα. Δεν υπάρχουν όμως περιθώρια εφησυχασμού. Χρειάζεται μια συνολική αλλαγή νοοτροπίας και ταχύτερα βήματα για τη μείωση της απόστασης που πυροδότησαν οι αλλεπάλληλες κρίσεις, σε σχέση με τους διεθνείς ανταγωνιστές.
Υπό αυτό το πρίσμα, αναδύονται κρίσιμες προκλήσεις όπως η χαμηλή παραγωγικότητα της οικονομίας (μόλις 54% του ευρωπαϊκού μ.ο., με το αντίστοιχο ποσοστό της βιομηχανίας να προσεγγίζει το 73% ), η ανάγκη συρρίκνωσης του επενδυτικού κενού, καθώς και το επίμονο έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (7,2% του ΑΕΠ για το 2024).
Βασική προτεραιότητα για την επόμενη ημέρα της εγχώριας βιομηχανίας είναι η υιοθέτηση ως εθνικού στόχου της αύξησης της παραγωγικότητας, μέσα από μία ευρεία συνεννόηση Πολιτείας, επιχειρήσεων και κοινωνίας. Για να πετύχουμε την ουσιαστική αύξηση της παραγωγικότητας προϋπόθεση είναι η υλοποίηση επενδύσεων που ξεπερνούν το 22% του ΑΕΠ, σε ετήσια βάση, με την υποστήριξη ενός συνεκτικού πλαισίου έξυπνων κινήτρων όπως είναι οι υπεραποσβέσεις, και την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών ταμείων που θα διαδεχθούν το Ταμείο Ανάκαμψης (Ταμείο Εκσυγχρονισμού, κ.ά).
Επιπρόσθετα, η επιτάχυνση της επενδυτικής κινητοποίησης χρειάζεται μια συγκροτημένη παρέμβαση για την αντιμετώπιση των καθυστερήσεων στη δικαιοσύνη, καθώς και την ολοκλήρωση του χωροταξικού σχεδιασμού της βιομηχανίας, με όρους ασφάλειας δικαίου και ομαλής συνύπαρξης με τις λοιπές παραγωγικές δραστηριότητες.
Αντίστοιχα, η πρόσβαση σε ανταγωνιστικό και προβλέψιμο κόστος ενέργειας αποτελεί απαραίτητη συνθήκη ανάπτυξης των παραγωγικών κλάδων και όρο επιβίωσης για την ενεργοβόρα βιομηχανία. Σε μια εποχή που τα κράτη μέλη διαμορφώνουν σχήματα στήριξης του κόστους ενέργειας των βιομηχανιών τους, απαιτούνται άμεσα δομικές λύσεις και στη χώρα μας.
Τέλος, στο κατώφλι του 2026, οι εγχώριες βιομηχανίες λειτουργούν πλέον σε στέρεες βάσεις έχοντας υπερδιπλασιάσει τις εξαγωγικές τους επιδόσεις σε σχέση με την περίοδο της δημοσιονομικής κρίσης. Είναι όμως γεγονός ότι υπάρχουν σημαντικά περιθώρια αύξησης της παραγωγής διεθνώς εμπορεύσιμων προϊόντων υπό τον όρο ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις θα επενδύσουν σε νέες τεχνολογίες και δεξιότητες, ενσωματώνοντας την τεχνητή νοημοσύνη στον τρόπο λειτουργίας τους. Παράλληλα, πέρα από την εδραιωμένη ισχυρή εξαγωγική παρουσία κλάδων όπως τα τρόφιμα και τα μέταλλα, νέες υποσχόμενες ευκαιρίες προκύπτουν για την ένταξη εγχώριων βιομηχανικών επιχειρήσεων σε ευρωπαϊκές αλυσίδες αξίας τεχνολογικών τομέων που σχετίζονται με την πράσινη μετάβαση και την αναδιάταξη της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας.
