Ομιλία του κ. Χ. Κυριαζή στην ημερίδα με θέμα: “Το Μέλλον της Εργασίας μετά το Μνημόνιο”, 24/10/2017

Κυρίες και κύριοι,

Όπως ανέλυσε λίγο πριν στην ομιλία του ο Πρόεδρος του ΣΕΒ, ο κοινός στόχος ανάκτησης των χαμένων θέσεων εργασίας και  βελτίωσης του εισοδήματος των εργαζομένων μπορεί να επιτευχθεί, με μία προϋπόθεση: ότι οι δημόσιες πολιτικές υποστηρίζουν και ενισχύουν τις εξωστρεφείς, διεθνώς ανταγωνιστικές επιχειρήσεις στους παραγωγικούς τομείς των διεθνώς εμπορεύσιμων αγαθών & υπηρεσιών. Ταυτόχρονα, η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας χρειάζεται και τη δημιουργία περιβάλλοντος που είναι διεθνώς ελκυστικό  στις επενδύσεις, λόγω του επενδυτικού σοκ που απαιτείται για να μπούμε σε μακροπρόθεσμη αναπτυξιακή τροχιά.

H στρατηγική για την ανασυγκρότηση αυτή πρέπει να ακολουθεί την εξής εθνική επιλογή: να βασίζεται η διεθνής ανταγωνιστικότητα της χώρας στην οικονομία της γνώσης και να μην είναι ανταγωνιστικότητα βασισμένη στο χαμηλό κόστος εργασίας.

Τι κάναμε, όμως, παλαιότερα?

Στα προ της κρίσεως χρόνια υπήρξε μία σταδιακή υπερ-ρύθμιση της αγοράς εργασίας (και άλλων αγορών) με αποτέλεσμα η ελληνική νομοθεσία να καταλήξει ανάμεσα στις πλέον δύσκαμπτες του ΟΟΣΑ, με βαθμολογία στο δείκτη EPL 2,8 ο οποίος έπεσε στο μέσο όρο του ΟΟΣΑ (2,3) με τις νομοθετικές αλλαγές 2010-2011. Το παλαιό καθεστώς ήταν ένας από τους τρεις κύριους λόγους ( ) για τους οποίους μας απέφευγαν οι μεγάλοι επενδυτές του εξωτερικού. Ωφέλησε, βέβαια,  συντεχνιακά τους ήδη εργαζόμενους, τους insiders, και άφησε εντελώς ακάλυπτους περίπου το 1/3 του δυναμικού που θα έπρεπε να συγκαταλέγεται στους μισθωτούς (ο υπολογισμός προκύπτει από στοιχείο του ILO  ). Η αγορά είχε βρει δύο διεξόδους που οδήγησαν μεγάλα κομμάτια του εργαζόμενου πληθυσμού έξω από τη δικαιοδοσία του εργατικού δικαίου: την αδήλωτη εργασία και την παροχή ανεξαρτήτων υπηρεσιών των ελευθέρων επαγγελματιών.