Το Βιομηχανικό Συνέδριο και οι Εθνικές Συλλογικές Συμβάσεις
Μία ανάσα πριν από την επιβολή της δικτατορίας, το 1966, ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημήτρης Μαρινόπουλος είχε οραματιστεί και εξαγγείλει τη διοργάνωση ενός βιομηχανικού συνεδρίου που θα έθετε σε δημόσιο διάλογο όλα τα ζητήματα που απασχολούσαν την ελληνική βιομηχανία. Οι πολιτικές εξελίξεις και η «απομάκρυνσή» του από τον ΣΕΒ ματαίωσαν τους σχεδιασμούς του. Με την επάνοδό του στην προεδρία, το Βιομηχανικό Συνέδριο υλοποιήθηκε εν τέλει τον Φεβρουάριο του 1975, με τη συμμετοχή περίπου 400 συνέδρων. Λίγες ημέρες πριν από τη διεξαγωγή του Συνεδρίου, σύσσωμος ο βιομηχανικός κόσμος προέβη στη Διακήρυξη Ενότητας (Ιανουάριος 1975), εκφράζοντας την απόφασή του να συμμετάσχει ενεργά στην αναπτυξιακή πορεία της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.
Βασική επιδίωξη του Συνεδρίου ήταν να προσδιορίσει τους στόχους της ελληνικής βιομηχανίας σε βάθος μιας 25ετίας. Με ζητούμενο την εκβιομηχάνιση της χώρας, επιβάλλονταν θεσμικές αλλαγές όχι μόνο ως προς τη λειτουργία των επιχειρήσεων, αλλά και στο σύνολο του οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού ιστού. Αυτή η θέληση του Συνδέσμου να απευθυνθεί και να συζητήσει με διάφορες κοινωνικές ομάδες συνεχίστηκε και στην κατοπινή διαδρομή του (βιομηχανικά συνέδρια πραγματοποιήθηκαν το 1994 και το 2000).
Παράλληλα όμως με το Βιομηχανικό Συνέδριο, ο Σύνδεσμος ανέλαβε πρωτοβουλία για την επαναλειτουργία του θεσμού των εθνικών συλλογικών συμβάσεων τον Φεβρουάριο του 1975. Εκείνο το διάστημα υπογράφηκαν τρεις συλλογικές συμβάσεις, εκ των οποίων η μία καθιέρωνε για πρώτη φορά την αρχή «της ίσης αμοιβής αρρένων και θηλέων», με όριο ολοκλήρωσής της το 1978.
