Χαιρετισμός του Προέδρου του ΣΕΒ κ. Δημήτρη Δασκαλόπουλου στην εκδήλωση για την παρουσίαση της νέας πύλης διεθνούς δικτύωσης Exportgate.gr, 20/3/2013
Κύριε υπουργέ, Κυρίες και Κύριοι,
Η πετυχημένη συνεργασία της Eurobank με τον ΣΕΒ πηγαίνει τώρα αρκετά χρόνια πίσω –και με τις πρωτοβουλίες της πιστεύω ότι έχει προσφέρει πολλά, όχι μόνο στον επιχειρηματικό τομέα, αλλά στην οικονομία ευρύτερα.
Το ExportGate είναι ένα από τα αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας, το αποτέλεσμα μίας μεγάλης, συνειδητής και συλλογικής προσπάθειας, που έρχεται να καλύψει ένα σημαντικό κενό στην πληροφόρηση και προβολή του εξαγωγικού τομέα.
Μέσω της εκτεταμένης ψηφιακής δικτύωσης και πληροφόρησης που παρέχει, το ExportGate επιδιώκει να συνεισφέρει καθοριστικά στην προσπάθεια ελληνικών επιχειρήσεων είτε να παραμείνουν διεθνώς ανταγωνιστικές ή να γίνουν εξωστρεφείς.
Αλλά, τη στιγμή που τα θεμέλια της Ευρώπης σείονται μετά τις πρωτόγνωρες αποφάσεις του άτυπου διευθυντηρίου της, είναι παράδοξο να μιλάμε για ελληνική εξωστρέφεια αποκομμένη από αυτήν τη σκληρή πραγματικότητα. Μετά από 5 χρόνια σκληρών προσπαθειών βρισκόμαστε πίσω σε ίδια αφετηρία, όπου όλα παίζονται, όλα κρίνονται και τίποτα δεν ελέγχεται.
Η εμμονή στη μονομερή λιτότητα πέρασε στο επόμενο στάδιο της μονομερούς αυθαίρετης αλλαγής των κανόνων, με βάση όχι το καλό των πολιτών, αλλά την ιδεοληψία.
O προαναγγελθείς πόλεμος έχει ήδη ξεσπάσει –το πεδίο μάχης έχει αλλάξει μόνο– και το ευρώ που γνωρίζουμε είναι το πρώτο του θύμα.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαίο για την Ελλάδα να αναγνωρίσει ότι η περίφημη ευρωπαϊκή αλληλεγγύη έχει πολύ περιορισμένα όρια και ενέχει ένα τεράστιο κοινωνικό κόστος. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι αναγκαίο για την Ελλάδα να συνειδητοποιήσει ότι πρέπει επιτέλους να εφαρμόσει το δικό της σχέδιο εξόδου από την κρίση και εκσυγχρονισμού της οικονομίας της –πέρα από την όποια τρόικα. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, είναι καιρός να καταλάβει η Ελλάδα ότι ο χρόνος τελείωσε.
Η Ευρώπη μπορεί να βρει τον δρόμο της για την πραγματική ένωση, αλλά μπορεί και να μην το βρει. Κανείς δεν γνωρίζει.
Στη διαδικασία αυτή οι αδύναμοι θα υποφέρουν πιο πολύ, οι φτωχοί θα φτωχύνουν ακόμη περισσότερο. Δεν μπορούμε να αναδεχθούμε αυτό το ρίσκο. Οι δικές μας καθυστερήσεις, οι ευρωπαϊκές αμφιθυμίες και η άτεγκτη λογική των αγορών δεν μας αφήνουν περιθώριο: ή προχωρούμε άμεσα και ριζοσπαστικά στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας μας και κοινωνίας μας ή θα περάσουμε στην κατηγορία των «αποτυχημένων κρατών».
