Χαιρετισμός του Προέδρου του ΣΕΒ, κ. Δημήτρη Δασκαλόπουλου στην εκδήλωση – τελετή βράβευσης των εταιρειών και ομίλων «2010 True leaders by Icap Group», 25/10/2011

“Η αφορμή και ταυτόχρονα το νόημα της αποψινής εκδήλωσης είναι η ανάδειξη διακεκριμένων success stories της ελληνικής επιχειρηματικότητας –σε μια τόσο απρόσφορη εποχή.  Είναι λοιπόν μια εκδήλωση αισιοδοξίας –σε μια άκρως απαισιόδοξη συγκυρία.  Το βαθύτερο μήνυμά της είναι, νομίζω, σαφές.  Το πλέον αποτελεσματικό αντίδοτο στο φάσμα ερημοποίησης της ελληνικής οικονομίας είναι η άνθιση των ελληνικών επιχειρήσεων.

Γεγονός παραμένει, ωστόσο, ότι η ωραία αυτή πρωτοβουλία επιβράβευσης της επιτυχίας συντελείται σε ένα ιδιότυπο κενό –κενό πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό.  Η Ελλάδα αναμένει από μέρα σε μέρα, μουδιασμένη και ουσιαστικά ανήμπορη, τις τελικές αποφάσεις που άλλοι –οι δανειστές και εταίροι μας– θα πάρουν για μας, χωρίς εμάς.  Λαμβάνοντας υπόψη όχι τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά τις ευρύτερες ευρωπαϊκές σκοπιμότητες.

Ζούμε την τελική πράξη του εθνικού μας δράματος –την κορύφωση της διαδικασίας αποσύνθεσης του κομματικού, πελατειακού κράτους, που κατέρρευσε υπό το βάρος της άσωτης υπερχρέωσής του.  Είναι ταυτόχρονα η τελική πράξη του δράματος των τελευταίων δύο ετών, που χαρακτηρίσθηκε από την αβουλία και αδυναμία της κυβέρνησης –αλλά και του πολιτικού συστήματος συνολικά– να ξηλώσει το κράτος των κατεστημένων συντεχνιών και των βολεμένων της κομματοκρατίας.  Να προχωρήσει στην ουσιαστική υλοποίηση της αναγκαίας αλλαγής, αντί να οπισθοχωρεί μπροστά στη λυσσαλέα αντίδραση όσων αντιστέκονται σε κάθε αλλαγή –γιατί θίγει τα κεκτημένα που απέσπασαν σε βάρος των πραγματικών συμφερόντων του κοινωνικού συνόλου.

Δύο χρόνια τώρα, νομίζαμε ότι κοροϊδεύουμε τους εταίρους μας –αποδεικνύεται όμως ότι κοροϊδεύαμε τους εαυτούς μας.  Τρέφαμε την ψευδαίσθηση ότι μπορούσαμε να επιβιώσουμε χωρίς ν’ αλλάξουμε.  Πιστέψαμε ότι θα μας έσωζαν κι ας μη θέλαμε εμείς να σωθούμε.

Εδώ που έφτασαν πλέον τα πράγματα, όποια απόφαση κι αν ληφθεί αύριο από τους ευρωπαίους εταίρους μας θα είναι οδυνηρή για την Ελλάδα.  Θα απαιτηθούν ακόμα μεγαλύτερες θυσίες και ακόμα μεγαλύτερος κόπος, θα χρειαστεί να καταβάλουμε ακόμα μεγαλύτερο κόστος, για να ξαναγίνουμε κύριοι της τύχης μας.  Τώρα θα συνειδητοποιήσουμε πού βρισκόμαστε πραγματικά, και τί μας περιμένει, πρακτικά.

Ό,τι κι αν επακολουθήσει, όμως, όσο σκληρές κι αν είναι οι συνθήκες που θα αντιμετωπίσουμε, εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να αγωνιστούμε για να αναγεννηθεί ο τόπος. Και θα το κάνουμε γιατί ξέρουμε πώς.  Ο πιο στέρεος, ο πιο ρεαλιστικός δρόμος είναι ο δικός μας.  Εθνικό είναι ό,τι πετυχαίνει διεθνώς.  Και πραγματικά εθνική πολιτική μπορούν να ασκήσουν μόνο όσοι είναι σε θέση να καταστήσουν τη χώρα διεθνώς ανταγωνιστική.

Αγαπητοί φίλοι,

Η αποψινή εκδήλωση, την παραμονή μιας απόφασης που θα κρίνει την τύχη της Ελλάδας, αλλά ίσως και το μέλλον της Ευρώπης, προσλαμβάνει μια συμβολική σημασία.  Αναδεικνύει τις δυνάμεις εκείνες που, μέσα στην καθολική καθίζηση, εξακολουθούν να μοχθούν και να πετυχαίνουν.  Δείχνει ότι εθνική αναπτυξιακή διέξοδος υπάρχει σήμερα μόνο στη σύγχρονη επιχειρηματική δράση.  Σε αντίθεση με τα όσα συμβαίνουν στον δημόσιο τομέα, στις επιχειρήσεις βρίσκονται άνθρωποι που χρησιμοποιούν αποτελεσματικά τους πόρους, που σχεδιάζουν, παράγουν προϊόντα και υπηρεσίες που τις επιλέγει και απολαμβάνει ο κόσμος και που με τους κόπους τους και τους φόρους τους συνεισφέρουν τα περισσότερα στο κοινωνικό κράτος και στην εθνική οικονομία.

Στο εκκωφαντικό κενό που αφήνει η κρατική χρεοκοπία, μόνο η ιδιωτική οικονομία μπορεί να προσφέρει τις νέες θέσεις εργασίας, τις καινοτόμες επενδύσεις, το νέο εξωστρεφές και ανταγωνιστικό μοντέλο ανάπτυξης που χρειάζεται ο τόπος μας.  Αυτή διαθέτει τις κατ’ εξοχήν αρετές που απαιτούνται για να ξανασταθεί ο τόπος στα πόδια του:  προσαρμοστικότητα, καινοτόμο πνεύμα, οργάνωση και δημιουργικότητα.  Στον καταπιεσμένο χώρο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας βρίσκονται σήμερα όσοι ζωντανοί, όσοι ικανοί, όσοι δουλεύουν με γνώση και τόλμη.  Αυτοί μπορούν να ξανακάνουν την Ελλάδα μας success story.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το έθνος μας βιώνει δύσκολες και πικρές στιγμές.  Καμιά κρίση, όμως, όσο αξεπέραστη κι αν φαίνεται, δεν καταργεί την ελπίδα –με δύο προϋποθέσεις:  να μην αφήσουμε ανυπεράσπιστο το πεδίο στα τέρατα που γεννά η εγκατάλειψη της λογικής –να διαφυλάξουμε μια στοιχειώδη συλλογικότητα και ομοφροσύνη, προστατεύοντας το κοινό μας μέλλον από όσους επενδύουν στην κοινή μας χρεοκοπία.  Κι ακόμα, πολύ απλά, να μάθουμε ν’ αντλούμε εθνική αυτοπεποίθηση μέσα από την εθνική αυτογνωσία.  Μπορούμε και χωρίς τους μύθους του περιούσιου λαού να διεκδικήσουμε επάξια και επί ίσοις όροις μία θέση στον σύγχρονο κόσμο.

Με αυτές τις σκέψεις χαιρετίζω την παρουσία όλων, σήμερα, εδώ.  Οι επιχειρήσεις που βραβεύονται απόψε δεν αντιπροσωπεύουν μόνο την επιτυχία.  Στη σημερινή συγκυρία, εκπροσωπούν την ίδια την ελπίδα”.